Komið þið sæl, elsku vinir.
     Þá erum við komin heim frá Banfora.  Þessi ferð var á margan hátt mjög lærdómsrík og skemmtileg.  Við heimsóttum Luk (sem ég talaði um síðast) og konu hans á föstudaginn.  Þá var ákveðið að fara í þorp sem er skammt frá borginni daginn eftir.  Konu Luk langaði til að fara með en hún átti að vinna frá kl. 14:00 á föstudag til kl.07:00 morguninn eftir.  Hún er skurðhjúkrunarkona.  Við ákváðum að fara kl.09:00.  Þegar við komum að sækja þau var frúin búin að þvo sér og punta --  mála varirnar fjólubláar og augabrúnir skærbláar.   Það er svo gaman að sjá hvað fólk er djarft að nota liti hér.  Sumar konur mála augabrúnirnar rauðar. Við kunnum mjög vel við þessa konu.
     Tveir menn sem Luk hefur kynnst nýlega komu með okkur.  Þegar við vorum komin fram hjá sykurreyrs-ökrunum tók við einhverskonar vegarslóði upp á fjall. Við ókum á 0 -5  km hraða þarna enda fundum við hjónin mikið til með bílnum góða. Við ókum lengra en fossarnir og sérkennilegu klettarnir eru ( sum ykkar hafa komið að þessum fossum).   Þarna uppi var einhver fallegasti staður sem við höfum séð hér í Burkina.  Sléttur með yndislegu útsýni - mikið af ávaxtatrjám og svæði til að rækta.  Þarna búa um 5000 manns.  Fólk er mjög einangrað - þar sem það þarf að ganga í næstu þorp.  Börn sem fara í gagnfræðaskóla ganga 6 km  hvora leið þegar þau koma heim um helgar.
     Annar maðurinn - ca 28 ára-  sem kom með okkur hefur oft heimsótt þetta þorp. Hann hefur haft einhverskonar krakkaklúbb þarna.  Hann fór með okkur til manns sem á - bara -7 eiginkonur og fullt af börnum.  Hver kona hafði sinn smákofa til umráða á sameiginlegri lóð.  Við hittum 3 þeirra og 7 börn.  Fólkið þarna er múhameðstrúar og djöfla/anda trúar.  Karlarnir segja börnunum sínum og konunum að fara á stundir hjá unga manninum okkar en sjálfir þora þeir ekki að fara ef ske kynni að andarnir yrðu reiðir og  myndu deyða þá.  Þarna er mikill ótti við myrkrið og vald þess. 
     Eftir hádegi fórum við svo að hitta geðlækni sem við höfðum hitt áður.  Hann sýndi okkur fábrotna heilsugæslustöð sem hann hefur og fór síðan með okkur á sjúkrahús þar sem hann hefur aðstöðu fyrir geðsjúklingana sem hann er að hjálpa.  Hann og aðstoðarfólk hans leitar uppi sjúkt fólk sem ráfar um göturnar - skítugt og fárveikt -  því hið opinbera hér hefur ekki úrræði fyrir geðsjúka.  Þetta virðist vera frábært starf sem unnið er af alúð en miklum fjárhagslegum skorti.
     Um kvöldið vorum við boðin í mat til hjóna sem við vorum kynnt fyrir - gaman !

     Þegar við komum til baka í gær litum við á akurinn okkar til að sjá hvenig geitunum liði.  Þá sáum við mjög fallega svarta fugla sem höfðu hvítar rendur eftir endilöngu og hvítan topp úr höfði.  Þarna var líka hópur af pínulitlum fuglum - þeim minnstu sem við höfum séð. 
     Í dag fórum við með formanni skólanefndarinnar í ABC skólanum í þorp fyrir utan Bobo - ca 45 mínútna akstur - til að kaupa fleiri geitur.  Ætlunin var að fá 6 geitur núna en við fengum bara 3 - ein þeirra gengur líklega með afkvæmi.  Skepnurnar voru settar inn í bílinn þar sem þær öskruðu við hverja holu á veginum.  Í dag hefur verið rosalegt ryk í lofti hér svo betra var að hafa skepnurnar inni í bílnum.  Hér inni hjá okkur er mikið ryk í sem við öndum að okkur og allt er þakið ryki.  Vona að þetta verði betra á morgun. 
      Muhamed átti afmæli á laugardaginn svo það var enginn skóli í dag.  Hér atast fólk ekkert út í hvort annað fyrir trú sína.  Fólk er ófeimið við að tilbiðja sinn guð hér - sumir breiða bænamotturnar sínar hvar sem þeir eru staddir - jafnvel úti á götu -  krjúpa niður og biðja.  Um daginn ókum við fram á hóp fullorðinna manna sem voru að ljúka við að fórna hænu til að blíðka andana. Fólk hópast í kirkjur - katþólskar og mótmælenda - eldsnemma á sunnudagsmorgnum.  Fólk tekur Biblíuna með sér í vinnuna o.sv.frv.
    
                                       Læt þetta duga í bili.

                                                            Love,   

                                                                        Gullý

Komið þið sæl, elsku vinir.
     Þá er best að senda einhverjar fréttir.  -- Allt er komið á fullan gang með að reisa þann hluta múrsins sem við ráðum við núna.  Fullt af mönnum í vinnu því Hinrik sagði smiðnum að þetta þyrfti að gerast fljótt.  Við vorum nefnilega að vona að við fengjum styrk til að reisa afganginn og vildum að það yrði gert áður en við færum heim í mars.  Nú er hinsvegar nokkurs konar pattstaða með þann styrk -- þetta verður bara allt að vera í Guðs hendi !!! 
     Nú er Elí búinn að skila af sér verkefni sem hann var upptekinn við í síðustu viku svo Hinrik náði góðu tali af honum í morgun.  Hann veit um mann sem selur geitur en við erum búin að bíða eftir aðstoð við það í tæplega tvö ár.  Þá var kona í Englandi sem gaf starfinu hér peninga til að kaupa geitur -- hún bíður spennt eftir að sjá myndir af búpeningnum. Hér gerast flestir hlutir "á morgun".  Nú er víst búið að fá mann til að búa í húsinu á akurlandinu okkar svo hann getur þá litið eftir geitunum.  Elí veit líka um einhvern sem selur ungar hænur af góðu kyni - þá getum við væntanlega notað peninginn sem kom inn hjá ABC fyrir jól og eiga að fara í það verkefni. o.s.frv. 
     Einn af fyrstu Dignity hópunum fær lánið endurnýjað á föstudag (sennilega) og nú höfum við peninga til að bæta við nýjum hópi 25 kvenna sem hafa beðið síðan fyrir jól.  Þið sem hafið lagt peninga inn á Dignity reikninginn nýlega -- hafið hjartans þakkir fyrir.  Líka kvenfélagið sem hjálpaði okkur fyrir jól. 
     Það er búið að vera hálfgert basl á okkur hjónakornunum undanfarið.  Síðst liðinn laugardag vorum við búin að vera gaslaus í tvo sólarhringa.  Við vorum búin að reyna víða að fá gas en ekkert gekk.  Að vera gaslaus þýðir að þá er ekki hægt að elda mat, hita vatn, baka brauð, búa til jógúrt o.svl.  Fyrsta daginn gátum við etið frosna afganga.  Um morguninn fór ég út og fann þrjú múrsteinsbrot og gerði eldstæði, fann svo lauf og þurra þyrnistöngla af lóðinni - kveikti eld og náði að hita smá vatnssopa til að fá yl í kroppinn.  Ég reyndi það sama næsta morgunn en hafði svo lítið til að brenna að vatnið var bara ylvolgt.  Það hefur verið svo kalt á morgnana að sólarofninn hefur ekki náð upp nægum hita.  ---  Ég var búin að spyrjast fyrir hvar hægt væri að fá músa-eitur því þær tóku ekki gildrurnar en enginn vissi neitt. --Þegar þarna var komið og ég sá fram á að eitthvað lítið yrði í matinn á laugardaginn ---  var mér eiginlega allri lokið og var sjálf farin "að vatna músum".     Ég fór þá með ipodinn inn í herbergi - hlustaði á lagið okkar góða "Hide me now under your wings- cower me within your mighty hands ... When  the oachen rise and thunders roar.. "  Ég fól föður mínum á himninum þessi vandræði okkar og bað hann að hjálpa okkur.  Það skifti engum togum - tárin hurfu og við drifum okkur af stað til að leita að því sem við þurftum. -- Það var eins gott að bílinn var í þokkalegu standi --  Ég var búin að ákveða að finna einhvern veitingastað sem við gætum borðað á -- fundum ekki það sem við leituðum að (við getum ekki borðað hvar sem er með okkar "hvítu maga") en enduðum á mjög góðum stað sem við þekkjum eða hjá Kaþólsku nunnunum hér.  Þegar við gengum inn í fallega búinn salinn, mundum við eftir því að bóndadagurinn var þessa helgi svo ég gat þá loksins boðið bóndanum út að borða.  Við áttum þarna góða stund, fórum svo í smá bílferð út fyrir bæinn.  Á leiðinni heim smellti ég mér inn í eina verkfæra-búllu á markaðnum niðri í bæ - var með orðabók og gat útskýrt að ég þyrfti músaeitur.  Það fékk ég eftir góðan tíma og á leiðinni heim ókum við fram á strák sem seldi gaskúta eins og passaði fyrir okkur.  Við vorum því alsæl þegar heim var komið.  ----  En músafárið er ekki aldeilis búið.  Um kl.04:00 í nótt var mikill "hávaði" í svefnherberginu hjá okkur þar sem þær voru að éta eitthvað uppi á fataskáp sem þar er. )þar eru ferðatöskurnar með vetrarfötunum okkar).   Hinrik fór svo fram að eiga sína morgunstund en ég passaði að enginn kæmist inn undir moskítónetið hjá mér.
     Eftir þessa reynslu hef ég enn meiri samkennd með konunum mínum hér í þessu landi.  Það eru þær sem ganga langar leiðir til að finna sprek eða höggva í sundur þykkar rætur og trjábúta til að geta kveikt upp eldinn fyrir utan kofana sína snemma á morgnana.  Það eru líka þær sem þurfa að útvega eitthvað til að setja í pottinn til að elda.  Það er ekki alltaf auðvelt.....

                      Guð geymi ykkur öll og takk fyrir að biðja fyrir okkur,

                                     Love   

                                                       Gullý